Cordoba

Celtiberyjska osada stała się miastem rzyni. i jako Colonia Patrica została w czasach Juliusza Cezara stolicą prowincji Hispania Ulterior a od czasów Oktawiana Augusta - prowincji Baetica; pochodzili stąd m.in. filozof Seneka i poeta Lukian.

Ważny ośrodek administracyjny w czasach Wizygotów; podbita przez Arabów, stalą się w 719 stolicą emiratu al-Andaluz podległego kalifom omajjadzkim z Damaszku. Od 757 stolica niezależnego państwa rządzonego przez potomka Omajjadów, Abd ar-Rahmana I, założyciela dynastii, która w 927 przybrała tytuł kalifów zachodu. Następnych 80 lat to okres szczytowego rozkwitu Kordoby (arab, Qurtuba), najludniejszego i najwyżej stojącego kulturalnie miasta Europy tych czasów, obok Konstantynopola. Tolerancja religijna kalifów umożliwiła współżycie trzech religii i trzech kultur; działał uniwersytet i rozbudowane szkolnictwo, biblioteki.

Mimo stuleci zamieszek, Kordoba pozostała duchową stolicą al-Andalus także po upadku kalifatu. Stąd wywodzili się wielcy uczeni wczesnego średniowiecza - Awerroes (1126-98) i Maimonides (1135-1205). Miasto było skanalizowane, działały łaźnie, szpitale. Kwitł przemysł i rzemiosło; rolnictwo korzystające ze skomplikowanych urządzeń nawadniających wprowadziło do Europy uprawy licznych warzyw, drzew owocowych, bawełry.

W XI w. Kordoba została stolicą jednego z małych państw, w 1068 przeszła we władanie władców Sewilli. W 1236 zdobyta przez Ferdynanda III Świętego. Miasto królewskie, wielokrotnie siedziba dworu, podupadło z wypędzeniem Żydów i Morysków. Zanikło sławne rzemiosło (produkcja kurdybanu - wytłaczanej skóry obiciowej). Okres upadku trwał przez cały XVIII i XIX w., dopiero na początku XX w. rozwój przemysłu zapoczątkował nowy okres w dziejach Kordoby.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]