Kastylia-La Mancha

Dwie drogi prowadzą z Sewilli do Madrytu. Pierwsza wiedzie przez Kordobę, wzdłuż górnego Gwaldalkwiwiru, koło miasta Linares skręca na północ i przekracza pasmo Sierra Morena, za którym rozciąga się aż do Gór Kantabaryjskich poprzecinany górami płaskowyż Mesety Kastylijskiej. Jej najbardziej południowa część, zamknięta pasmami Gór Toledańskich, Sierra de Cuenca, Sierra de la Alcarria i Sierra Morena - to La Mancha, zajmująca obszar prowincji Ciudad Real oraz częściowo Toledo, Cuenca i Albacete. Historia tej ziemi wiąże się nierozerwalnie z dziejami rekonkwisty. Przez kilka wieków była to strefa buforowa między chrześcijańską północą a muzułmańskim południem; toczyły się tu nieustanne wojny. Przypominają te czasy liczne obronne zamki, wznoszone zarówno przez Maurów, jak i rycerskie zakony joannitów, Santiago i Calatrava.

La Mancha ma klimat podzwrotnikowy kontynentalny, suchy. Krainę przecina rzeka Tag, najdłuższa rzeka Półwyspu Iberyjskiego. La Mancza to dla nas przede wszystkim ziemia Don Kichota. Z jego dziejami i z życiem Cervantesa związanych jest wiele miejscowości w rejonie Ciudad Real. Nie tak bogata w zabytki jak reszta Hiszpanii, La Mancza jest dziś przede wszystkim ziemią tranzytową na szlakach wiodących z Madrytu na południe. Na 250-kilometrowym odcinku z Linares do Aranjuez, warto zatrzymać się w słynnym z wina Valdepeńas, w Manzanares i pięknym mieście Ocana. Cały szlak z Sewilli do Madrytu liczy 541 km. Możemy też przez Almagro pojechać do Ciudad Real, stolicy prowincji. Szosą z Sewilli do Madrytu przez Ciudad Real i Toledo - 538 km.

Kastylia-La Mancha
Kastylia-La Mancha
Jest jednym z najsłabiej zaludnionych regionów Hiszpanii. Środkowa część regionu znajduje się w Mesecie Iberyjskiej (wyżyna), którą otaczają łańcuchy górskie - od północnego zachodu Góry

Inny wariant prowadzi przez Kraj Don Kichota: od miasteczka Puerto Lapice, przez Alcazar De San Juan - serce Manczy (liczne zabytki architektury, wokół miasta słynne wiatraki manczańskie, w jednym siedziba kapituły Bractwa Sancho Panzy) i Campo Criptana, do El Toboso. Dalej do Madrytu szosą z Albacete przez Aranjuez. Drugi szlak odbiega nieco na zachód i jest dłuższy (650 km), jednak turystycznie ciekawszy. Kraina, którą przemierza, nazywa się Extermadura.

Castilla-La Mancha
W przeszłości wraz z Madrytem tworzyła region Nowa Kastylia. Graniczy z Kastylią-León, Madrytem, Walencją, Murcją, Aragonią, Andaluzją i Estramadurą. W odległej przeszłości region był miejscem

Geologicznie należy ona także do Mesety, przeciętej pośrodku szerokim korytem Gwadiany płynącej ze wschodu na zachód. Ciągnie się z południa na północ wzdłuż granicy portugalskiej, z którą w czasach rzymskich stanowiła jednt prowincję zwaną Luzytanią. Były to czasy świetności. W dawne stolicy tych ziem, dziś niewielkim miasteczku Msrida (rzymska Emerita Augusta) są najwspanialsze w Hiszpanii zabytki z I w. pne: most o 60 łukach na Gwadianie, amfiteatr na 6 tys. widzów, termy ozdobione mozaikami, luk triumfalny dedykowany później Trajanowi. Jest tu także jeden z najstarszych kościołów w Hiszpanii, bazylika św. Eulalii z IV w. Pod władzą Arabów, po upadku kalifatu kordowańskiego, położone dalej na zachód Eadajoz stało się stolicą silnego królestwa Taifa sięgającego po Atlantyk. Odzyskał te ziemie dla chrześcijan król Leonu, Alfons IX i powołał do ich obrony rycerskie zakony Santiago, Alcantara i Templariuszy. Utrwaliła się wówczas nazwa: Estremadura. Były to raczej niezależne księstwa feudalne niż prowincja królewska. Dopiero w XVI w. zniknęły ślady tej niezależności, w dziejach Estremadury rozpoczął się wówczas nowy okres podboju Ameryki.

Mówi się czasem, że Amerykę zdobyło dla Hiszpanii kilku awanturników z Estremadury, dla których w nieurodzajnej, biednej ojczyźnie nie starczyło chleba. Mimo przesady jest w tych słowach wiele prawdy. Z Estremadury pochodzą bowiem niemal wszyscy wielcy konkwistadorzy. Opodal miasteczka Don Benito urodził się, Hernan Cortes, zdobywca Meksyku. W Trujillo przyszli na świat Francisco de Orellana, odkrywca Amazonki, i Francisco Pizarro, zdobywca Peru, a w Caceres - Fernando Godoy, jego adiutant. Z Jerez de los Cabalerros pochodzi Vasco Nunez de Balboa, odkrywca Oceanu Spokojnego. Inny Estremadurczyk, Sebastian de Moyano Belalcazar, zdobył w 1553 r. Quito, Pedro de Valdivia został wicekrólem Chile, a Hernando de Soto przepłynął Missisipi. Wszystkich tych młodszych synów rycerskich, dla których zabrakło miejsca w rodzinnym domu, pociągnęła na południe i dalej za morze, sławna Ruta de la Plata (Srebrna Droga) prowadząca przez Estremadurę do Madrytu i do portów atlantyckich na północy, i do kopalń srebra nad dolną Gwadianą na południu, a także dalej, na wybrzeże. Tędy szły wyprawy do Ameryki, tędy wracały ze złotem Inków i Azteków. Właśnie Srebrną Drogą wiedzie dziś do Madrytu szosa z Badajoz i Caceres.

Kastylia-La Mancha na forum

  • Iza
    Iza

    Kastylia, jako samodzielne królestwo chrześcijańskie, powstała dopiero w XI w. Sto lat wcześniej, w drugim etapie rekonkwisty przypadającym na wiek X, nadgraniczne prowincje królestwa León i Asturi opanował hrabia Lary, Fernan Gonzales tworząc zaczątki niezależnego państwa, które później podlegało królestwu Nawary. Była to strefa frontowa; w miarę postępu rekonkwisty coraz dalej na południe wyciągał się łańcuch strzegących jej zamków i całą krainę zwano castilos - zamki. W połowie XI w. pierwszym królem Kastyli ogłosił się Ferdynand, syn króla Nawary, Sancho Wielkiego. W 1085 r. Alfons VI zdobył Toledo przenosząc tam z Burgos swoją stolicę. Odtąd Kastylia przyjęła na siebie materialne i duchowe przywództwo rekonkwisty, dyktując reszcie kraju obyczaje, idee, styl życia. Przymiotnik castizo - kastylijski oznaczać zaczął zespół cech, jakie powiny charakteryzować Hiszpana, oczywiście szlachcica. W ubogiej Kastyli, wśród walk trwających wieki, wykształciła się odrębna warstwa wojenej szlachty, hidalgia. Nazwa hidalgo pochodzi od określenia hijo de algo - czyjś syn, w przeciwieństwie do .hijo de nadie - niczyj syn. Hidalgo miał przeważnie na własność tylko swój honor, którego bronić musiał pilniej niż życia. Podobnie jak w Polsce drobna szlachta, hidalgowie czepiali się dworów królewskich i magnackich, byli na usługach możnych, tworząc pasożytniczą kastę wyrodniejącą w miarę zmniejszania się zapotrzebowania na ich wojene usługi. Liczebność kasty hidalgów zadecydowała między inymi o wielowiekowym zacofaniu społecznym i gospodarczym Kastyli.

Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]