Taniec

Flamenco nie jest jedyną formą taneczną w Hiszpanii. Ilość tańców jest niezliczona, a w każdym regionie są one różne. Bardzo popularna jest dynamiczna jota z Aragonu i Nawarry, a także czteroczęściowa seguidilla, będąca pochodną tańca mancha, która na przełomie XVI i XVII wieku w zależności od regionu odnalazła własną formę.

Bardzo lubiane są również: muneira z Galicji oraz tańce asturyjskie, które korzeniami tkwią w obrzędowości celtyckiej. Pozostałością po przedrzymskich rytuałach wojennych jest w Kraju Basków aurresku, kończący się przeraźliwymi wrzaskami, lub taniec z mieczami (ezapta dantza). Najbardziej znanym tańcem Basków jest miarowe zortziko, któremu towarzyszy muzyka fletu (txistu) i małego bębenka (tiuntiunak), grana przez tancerzy.

Flamenco
Flamenco
Historia i tradycja tańca, ale i też sposobu życia, zjawiska kulturowego - pochodzi z Andaluzji, i tam do dziś można oglądać jego wykonanie.

Taniec narodowy Katalonii - sardana przypomina greckie korowody. Tańczy się go w niedzielne popołudnia na rynkach, przy akompaniamencie cobla 11-osobowej kapeli. Inne tańce ludowe wykorzystują jedynie grupy folklorystyczne, a obejrzeć je można podczas festynów.

Gdy w dyskotekach lub tzw. casas de baile po porcji muzyki pop zabrzmi sevillana Flamenco, tancerze natychmiast reagują ruchami swego ciała na tę zmianę. Wirujące obroty (vueltas), ramiona - jążące nad głowami, pełne gracji ruchy przegubów przytupywanie obcasami (taconeo) - to klasyczna choreografia. Ta i owa tancerka strzela kastanietami (castańuelas), których w tańcu używa cała Hiszpania.

Taniec na forum

  • rusin
    rusin

    Wiele osób nie przypuszczą że nazwa flamenco stała się terminem zbiorowym dla wielu wariantów tańca. Do najbardziej znanych należą: sewilłaną malagueńą łandango, soleare, pasodoble, alegria i buleria. Zjawiskiem, które początkowo dziwi każdego jest to, że młodzi łani muzyki dyskotekowej kultywują te tradycyjne formy tańca na co dzień. Wielkie to przeżycie, gdy po wielogodzinym łomocie muzyki rap, disc jockey włącza na cały regulator cztery czy pięć utworów flamenco. Publiczność dyskotekowa natychmiast przeistacza się w tancerzy flamenco, która klaszcząc i wirując dokoła ze wzniesionymi ponad ctfouy ramionami, poruszają się wraz z partnerami po to, by bez krzty ironi zademonstrować stopień, w jakim opanowali ten kunszt Jest to charakterystyczna dla lokali hiszpańskich odświeżająca pauza estetyczną po której znów następują nieubłagane hopsa, hopsa w rytmie disco.

Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]