Flamenco nie jest jedyną formą taneczną w Hiszpanii. Ilość tańców jest niezliczona, a w każdym regionie są one różne. Bardzo popularna jest dynamiczna jota z Aragonu i Nawarry, a także czteroczęściowa seguidilla, będąca pochodną tańca mancha, która na przełomie XVI i XVII wieku w zależności od regionu odnalazła własną formę.
Bardzo lubiane są również: muneira z Galicji oraz tańce asturyjskie, które korzeniami tkwią w obrzędowości celtyckiej. Pozostałością po przedrzymskich rytuałach wojennych jest w Kraju Basków aurresku, kończący się przeraźliwymi wrzaskami, lub taniec z mieczami (ezapta dantza). Najbardziej znanym tańcem Basków jest miarowe zortziko, któremu towarzyszy muzyka fletu (txistu) i małego bębenka (tiuntiunak), grana przez tancerzy.
Taniec narodowy Katalonii - sardana przypomina greckie korowody. Tańczy się go w niedzielne popołudnia na rynkach, przy akompaniamencie cobla 11-osobowej kapeli. Inne tańce ludowe wykorzystują jedynie grupy folklorystyczne, a obejrzeć je można podczas festynów.
Gdy w dyskotekach lub tzw. casas de baile po porcji muzyki pop zabrzmi sevillana Flamenco, tancerze natychmiast reagują ruchami swego ciała na tę zmianę. Wirujące obroty (vueltas), ramiona - jążące nad głowami, pełne gracji ruchy przegubów przytupywanie obcasami (taconeo) - to klasyczna choreografia. Ta i owa tancerka strzela kastanietami (castańuelas), których w tańcu używa cała Hiszpania.