Kalifat Kordobański

W początkach X wieku Al-Andalus osiągnęła szczyt swego politycznego i kulturalnego rozwoju. Dzięki wprowadzeniu nowych metod uprawy ziemi i ulepszeniu rzymskiego systemu nawadniania, dolina Gwadalkiwiru, rzeki Genil i huertas wybrzeża śródziemnomorskiego zmieniły się w kwitnące sady i żyzne pola uprawne. Dzięki Arabom rozpoczęto uprawę owoców cytrusowych, drzew owocowych, ryżu, trzciny cukrowej i bawełny. W miastach, przede wszystkim w Kordobie, Sewilli i Maladze, rozkwitło rzemiosło. Wyrabiane tu jedwabie, przedmioty metalowe i ceramika cieszyły się wzięciem całej europejskiej arystokracji feudalnej. Almeria stała się jednym z najbogatszych portów Zachodu, pomostem łączącym Emirat Kordobański z Kalifatem Bagdadzkim. Kordoba, stolica Emiratu, olśniewała bogactwem, kulturą i elegancją.

Właśnie bogactwo pozwoliło Abd ar-Rahmanowi III, synowi emira i nie wolnicy z Nawarry, zgłosić swoje prawa do dziedzictwa Omajjadów. Ogłosił się kalifem, a tym samym stał się przywódcą duchowym hiszpańskich muzułmanów. Za czasów Kalifatu Kordobańskiego, królestwo mauretańskie osiągnęło największy zasięg terytorialny. Zajmowało trzy czwarte powierzchni Półwyspu Iberyjskiego, ponadto Tanger i północne Maroko.

Młody kalif Abderramdn III podporządkował sobie całe królestwo, wzmocnił granice, zagrożone stale przez chrześcijan, i rozbudował stolicę. Powiększył również meczet wzniesiony w środku otoczonego murami miasta za panowania Abderramana Budowla ta została poddana ponownej przebudowie za panowania Almanzor a (al-Mansur). W jej wnętrzu mogło modlić się równocześnie 25 000 wyznawców Allacha. W medina,czyli w mieście, znajdował się również alcdzar, czyli pałac władcy, i wielki plac targowy. Pod koniec X wieku Kordoba liczyła sobie milion mieszkańców i miała ponad 80 000 sklepów i warsztatów rzemieślniczych. W tym samym czasie Leon, ważne miasto chrześcijańskie na północy, zamieszkiwało zaledwie 7000 osób, a sklepów było w nim niewiele ponad tuzin. W słynnym uniwersytecie kordobańskim wspaniale rozwijała się astronomia, botanika, matematyka i medycyna. Za panowania następnego kalifa Alhaąuena II biblioteka liczyła sobie ponad 400 000 tomów.

W owym czasie stosunki między muzułmanami i ich chrześcijańskimi sąsiadami układały się dobrze. Królowa chrześcijańskiej Nawarry, Dona Toda, przyjechała na dwór Abd ar-Rahmana w poszukiwaniu lekarstwa na otyłość swego syna, Sancho el Górdo. Pozostali tam we dwójkę przez dwa lata, przez ten czas lekarze poddali młodzieńca skutecznej kuracji. Król Leónu, Ordono IV, a także dwór barceloński również starali się o przyjaźń kalifa. Trudno sobie wprost wyobrazić, jakie wrażenie musiał robić dwór mauretański na tych stosunkowo prymitywnych władcach, nawykłych do życia w surowych, prostych warowniach, jak wszystkich gości, przyjmowano ich w słynnym i pełnym przepychu pałacu Madinat az-Zahra, zbudowanym poza miastem przez Abderramana III.

Ostatnim kalifem Kordoby był Almanzor. W rzeczywistości piastował funkcję wojskowego zarządcy. Dbał jednak bardzo, by młody władca, kalif Hiszem II, nic opuszczał zbyt często pałacu Madinat az-Zahra i posyłał mu niewolnice i kochanki. Almanzor wprowadził dyktaturę wojskową i urządzał szybkie wypady na terytorium chrześcijan. W 987 dotarł do Barcelony, a około 997 do Santiago de Compostela. Z katedry tego miasta zabrał dzwony i prowokacyjnie zawiesił je w meczecie kordobańskim. Pozostały tam przez całe 200 lat, dopóki nie odzyskał ich Ferdynand III. Almanzor pragnął, by jego syn objął po nim tron, lecz stało się inaczej. Mauretańskie królestwo rozpadło się na wiele części (taifas): Sewillę, Huelvę, Grenadę, Niebie, Walencję, Badajoz, Malagę, itd., którymi rządziły różne dynastie.

Kalifat Kordobański na forum

  • Brak rozmów na temat Kalifat Kordobański.
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]