Koniec rekonkwisty

Cały ciężar rekonkwisty wzięła na siebie od XIII wieku Kastylia, osłabiona dodatkowo kłótniami o sukcesję i zagrożona buntem arystokracji. Gospodarka jednak zaczęła się rozwijać, zapewniając krajowi dostatek przez następne dwa stulecia. W roku 1273 Alfons X stworzył Mestę, by wspomóc rozwój rozległych terenów swego kraju. Było to stowarzyszenie skupiające właścicieli owiec i kierujące trashumance, czyli systemem wypasu, który przewidywał inne pastwiska na lato, a inne na zimę. Mesta ustaliła trasy spędu owiec, canadas, a także stawki podatkowe i wielkość eksportu wełny do Anglii i Flandrii. Eksport ten był tak opłacalny, że przez wieki stanowił główne źródło kastylijskiej zamożności. Członkami Mesty była szlachta, rycerskie zakony i duchowieństwo. Z biegiem czasu wełna, a w związku z tym i Mesta, traciły powoli na znaczeniu w następstwie rozwoju handlu z zamorskimi koloniami i importu bawełny. Kastylia też podupadła gospodarczo, a w XIX wieku Mesta została ostatecznie rozwiązana przez Kortezy w Kadyksie.

Małżeństwo Izabeli Kasty lijskiej z Ferdynandem Aragońskim nie było wynikiem zabiegów dyplomatycznych. Początkowo Izabela nie miała wcale pewności, czy zasiądzie na tronie, bo prawa do sukcesji zgłosiła również jej bratanica. Plotka głosiła wszakże, że bratanica ta była córką z nieprawego łoża Don Beltrana de la Cueva. Frakcja Izabeli i frakcja przeciwna, zwana Beltraneja, starły się w bitwie pod Toro (1474), z której zwycięsko wyszła Izabela. Późniejsze połączenie królestw Kastylii i Aragonii dało początek jednoczeniu kraju i rozwojowi Hiszpanii jako potęgi światowej.

Koniec rekonkwisty na forum

  • Brak rozmów na temat Koniec rekonkwisty.
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]