Renesans

W architekturze hiszpańskiej XVI wieku zaznaczyły się wyraźnie wpływy włoskie. Konstrukcja budowli stała się teraz całkowicie inna. Rozpowszechnił się styl architektoniczny określany mianem plateresco, który łączył w sobie bogatą dekorację stylu mudejar z powagą i prostotą renesansu.

Nazwę swą zawdzięcza podobieństwu do ornamentacji wyrobów złotniczych, a miejscem jego narodzin była Salamanka. Kaplica Królewska w katedrze w Sewilli, a także katedry Estremadury w Plasencii, Corii, Caceres i Trujillo wykazują wyraźne cechy architektonicznych wpływów Salamanki. Fasada ratusza sewilskiego jest połączeniem elementów klasycznych takich jak baza, medaliony, wypukłe modelowanie kamienia z bujnymi motywami dekoracyjnymi.

Prądy w sztuce odwołujące się do tradycji starożytnych, klasycznych, przyszły do Hiszpanii z Włoch. Przestrzenne planowanie budowli podporządkowane było regułom klasycznym. W architekturze renesansowej odrzucono staranną ornamentację. O wartości estetycznej nie decydował szczegół, lecz harmonijny układ całości. Fasady stały się proste, bo nie miały już za zadanie ukrywać znajdującego się za nimi wnętrza. Wielkimi architektami tego okresu byli Diego de Siloe, Pedro Machuca i Gil de Ontano.

Tworzący w stylu późnogotyckim architekt Diego de Siloe, pracował pod koniec życia nad budową katedry w Grenadzie. Została ona wzniesiona w stylu klasycznym. Jej ośrodkiem był okrągły ołtarz o średnicy 22 i wysokości 44 metrów. W kopule umieszczono półokrągłe otwory, przez które wpadało światło. W tym samym okresie de Siloe zaprojektował absydy katedr w Maladze i Kadyksie oraz zakrystię katedry sewilskiej.

Jednym z jego uczniów był Andres ile Vandelvira i to on rozsławił imię mistrza w Andaluzji. Uważany za największego architekta prowincji Jaen, zostawił po sobie wspaniałe budowle w miejscowościach Ubędą, Baeza i w samym Jaen.

Wpływy włoskie zaznaczyły się nawet w rzeźbie. Grobowiec Hurato de Mendozy w katedrze sewilskiej jest dziełem Domenico Fancelliego. Złożenie do Grobu w San Jeronimo w Grenadzie rzeźbił Jacobo Florentino. Rzeźby na katafalku Izabeli i Ferdynanda w Grenadzie wyszły spod dłuta Burgundczyka, Felipe Bigarny. Bartolome Ordónez, pozostający pod wpływem Michała Anioła, jest autorem prezbiterium w katedrze barcelońskiej, a także pośmiertnych figur Filipa I i Joanny Szalonej w Grenadzie.

Karol V zostawił austro-niemiecką część swego cesarstwa bratu Ferdynandowi, a Hiszpanię, Burgundię i Niderlandy swemu synowi Filipowi. Drugi z nich odziedziczył także zadanie obrony wiary katolickiej na kontynencie i 15 milionów dukatów długu. Kiedy w drugim roku swego panowania Filip II rozprawił się ostatecznie z Francuzami pod San Quentin, nie miał nawet pieniędzy na żołd dla swego wojska. Była to jedyna bitwa, w której wziął udział osobiście. Wolał zarządzać ogromnym królestwem zza biurka i prowadząc iście zakonny tryb życia, często pracował aż do całkowitego wyczerpania. W roku 1581 odziedziczył po matce Portugalię i jej zamorskie posiadłości. Mówiło się, że nad jego imperium słońce nigdy nie zachodzi.

W Europie Filip II zaangażował się bezpośrednio w dwa konflikty. Wojska hiszpańskie pod dowództwem księcia Alby tłumiły powstanie w Niderlandach. Bez powodzenia jednak i w wyniku powstania protestancka północ ogłosiła niepodległość. Po zdobyciu kolonii portugalskich, Holendrzy przenieśli część zamorskiego handlu z Sewilli i Lizbony do Antwerpii. Ponadto Filip wysłał swoją Niezwyciężoną Armadę przeciwko protestanckiej Anglii w odwecie za pirackie napady Francisa Drake'a. W 1588 roku 130 okrętów z 20 000 ludzi na pokładzie wypłynęło z portu w Lizbonie. Następne 30 000 ludzi dołączyło do flotylli z Flandrii. Niestety, książę Medina Sidonia nie miał żeglarskiego doświadczenia, a morze wokół Anglii było wzburzone. Połowa Armady poszła na dno, zanim jeszcze nieprzyjaciel pojawił się na horyzoncie.

Głównym zadaniem, jakie Filip II postawił sobie w kraju, było rozszerzenie wpływów katolicyzmu. Moryskowie z rejonu Alpuhary zbuntowali się przeciw surowym i represyjnym zarządzeniom króla. Pod wodzą kapitana Yalora opanowali cały rejon i wezwali na pomoc Turków. Filip wysłał przeciw nim swego przyrodniego brata, Jana Austriackiego, który zdusił powstanie w roku 1570 i wypędził morysków. Ten sam Jan Austriacki, wysłany przez Święte Przymierze zawiązane przez Filipa II, Wenecję i papieża, pokonał ostatecznie Turków w roku 1571 podczas morskiej bitwy pod Lepanto. Filip II zmarł w roku 1598 w pustelni klasztoru w Escorialu.

Renesans na forum

  • Brak rozmów na temat Renesans.
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]