Rzymianie

Hannibal prowadził działania wojenne w Italii, gdy tymczasem Rzymianie zaatakowali jego oddziały pozostawione w Hiszpanii. W roku 210 p.n.e. Scypion założył główną kwaterę w Emporion, odbił Sagunto i zdobył całe hiszpańskie południe. W 205 roku p.n.e. padł ostatni bastion Kartaginy na półwyspie, starożytna fenicka osada Gadir. Zdobywcy postanowili wykorzystywać nadal rozwinięte rolnictwo i prowadzić eksploatację kopalń, które stanowiły cenne źródło surowców. Zniszczyli więc samo miasto, ale w pobliskich kopalniach kazali pracować 40 000 niewolników. Uprawą ziemi zajęli się przysłani z Italii rzymscy osadnicy. Wkrótce pojawili się również kupcy, zakładając osady handlowe głównie w dolinie Gwadalkiwiru i w rejonach kopalń.

Rzymianie byli założycielami większości współczesnych miast hiszpańskich. Wznosili je dla potrzeb wojskowych, ale również jako ośrodki handlowe. Odznaczały się jednolitością kulturową nie spotykaną przedtem w Hiszpanii. Wcześniejsze osady upodabniały się powoli do miast rzymskich, przejmowały rzymski styl życia (z czasem stał się on wyznacznikiem pozycji społecznej).

Za panowania cesarza Augusta istniały trzy hiszpańskie prowincje: Provincia Baetica ze stolicą w Kordobie, Provincia Tarraconensis (Tarragona) oraz Luzytania, ze stolicą w Meridzie, gdzie odpoczywali po wojennych trudach zasłużeni legioniści. Pierwszym konsulem nie pochodzącym z Italii był Lucjusz Korneliusz Balbo. Cesarze Trajan, Hadrian i byli co najwyżej stutysięcznym ludem. Zasiedlili kilka regionów środkowej Mesety i zdołali umocnić tam swoje panowanie. Rzymscy Hiszpanie, którzy zamieszkiwali wybrzeże śródziemnomorskie, nie obawiali się barbarzyńców, ponieważ pozostawali pod opieką Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego. Justynian próbował nawet uczynić z tych terenów zalążek nowego imperium, w następstwie czego hiszpański Lewant dostał się pod wpływy Bizancjum na 70 lat.

Królowi Wizygotów, Liuwigildowi, udało się zjednoczyć pozostałe plemiona germańskie i stać się władcą potężnego, nieprzyjaznego Rzymowi cesarstwa. Panowaniu Wizygotów sprzyjała jednolitość religijna tych terenów. Warto tu wspomnieć, że wraz z Wizygotami pojawił się w Hiszpanii arianizm, który oni sami przyjęli w IV wieku. Wiara głoszona przez aleksandryjskiego kapłana Ariusa nie uznawała Chrystusa za Syna Bożego, a jedynie za podobnego Bogu. Dało to początek wielu konfliktom i sprawiło, że chrześcijanie rzymscy zajęli postawę szczególnie wrogą wobec arianizmu. Gdy Liuwigild starał się nawrócić hiszpańskich chrześcijan na arianizm, jego własny syn, Hermenegild, przyjął w Sewilli wiarę rzymskokatolicką. Po zdobyciu Sewilli, król kazał stracić swego syna. W odpowiedzi chrześcijanie rzymscy ogłosili go męczennikiem i świętym. Po śmierci króla na tron wstąpił brat męczennika, Rekared, jak on nawrócony na wiarę rzymskokatolicką. Podczas III Soboru w Toledo Rekared ogłosił tę wiarę wyznaniem narodowym.

Cesarstwo wizygockie nie przetrwało długo. Królowie, wybierani podczas specjalnych zgromadzeń przez możnowładców świeckich i duchownych, zmieniali się zbyt często. Ostatni z gockich królów,

Roderyk, objął tron mimo sprzeciwu części dostojników, którzy zwrócili się o pomoc do Arabów. W tym czasie Arabowie rozprzestrzenili się już w całej północnej Afryce, a wraz z nimi szerzył się islam. Wezwani na pomoc, w krótkim czasie doprowadzili do upadku Wizygotów. Swoje zwycięstwo nad Roderykiem wykorzystali jako pretekst do osiedlenia się na Półwyspie Iberyjskim.

Rzymianie na forum

  • Brak rozmów na temat Rzymianie.
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]