Nie ulega kwestii, że w Hiszpanii ludzie bawią się bardzo chętnie. Potwierdzi tę opinię każdy, kto choć raz przeżył Semana Santa w Sewilli, San Fermines w Pamplonie lub festyn ku czci św. Jana w Menorce. Jakkolwiek różne są festyny, mają jedną cechę wspólną: zawsze pojawiają się na nich: ogień, byk i koń - symbole, których korzeni można doszukiwać się w obrządkach przedchrześcijańskich.
W obrzędowości religii katolickiej większość świąt zdominował kult maryjny, w którym religijność i beztroska zabawa splatają się wzajemnie. Na licznych pielgrzymkach śpiewa się i tańczy (Romeria del Rocio w Andaluzji), a po procesji wszyscy uczestnicy idą do wesołego miasteczka. Pochody odbywają się nie tylko w karnawale. Szczególnie w Nawarze i Katalonii ulicami ciągną gigantycznych rozmiarów lalki. We wsiach i na wybrzeżu przygotowywane są nawet inscenizacje przypominające rekonquist'ę.
Każda miejscowość ma swoje święto patrona (Fiesta Major), które trwa co najmniej tydzień. Połączone jest zazwyczaj z pielgrzymką lub procesją, walkami byków, fajerwerkami i jarmarkiem. Hiszpanie uwielbiają tłum, hałas, ogień i małą ojczyznę - wieś, z której pochodzą ich dziadkowie i rodzice. Życie w mieście i na wsi). Na święto patrona z Madrytu, Barcelony, a nawet z zagranicy zjeżdżają się synowie i córki, by choć raz w roku poczuć swe korzenie. Wiele wyludnionych wiosek Ekstremadury, Nawarry i Asturii kipi przez ten jeden tydzień życiem.
Wszyscy Hiszpanie obchodzą nie tylko urodziny, ale i imieniny. Ponieważ większość otrzymuje imiona po patronach miejscowości, w których się urodzili, miejscowe festyny są także osobistą okazją do beztroskiej zabawy Imiona).
Od 400 lat w hiszpańskim mieście Sabucedo (40 km od Santiago de Compostela) raz w roku odbywa się festiwal Rapa das bestas - ujeżdżania dzikich koni. Uczestnicy festiwalu usiłują złapać dzikie konie, żyjące w górach, zagnać je
Rapa das bestas - Festiwal ujeżdżania dzikich koni