Czasy tradycyjnych wielkich rodzin minęły także w Hiszpanii. Liczba narodzin od 1987 roku jest równie niska jak w Niemczech. Regułą stały się rodziny z jednym lub z dwojgiem dzieci, a rodziny pięcioosobowe, spotykane bardzo często w latach siedemdziesiątych, teraz stanowią wyjątek. Turysta przebywający w Hiszpanii odnosi jednak ciągle wrażenie, że znajduje się wśród młodego społeczeństwa. Do późna w nocy bawią się dzieci, w parkach spotkać można wielu młodych zakochanych. Na ten obraz swój wpływ wywierają z jednej strony wyż demograficzny z lat siedemdziesiątych, z drugiej zaś fakt, iż większość średniej i młodej generacji zamieszkuje w miastach. Ponadto wiadomo, iż życie Hiszpanów już od dziecka w większym stopniu toczy się poza domem i na ulicy niż dzieje się to w przypadku mieszkańców Europy Środkowej. Naukowcy prognozują jednak, że za 20, 30 lat Hiszpania stanie się rajem dla zagranicznych rencistów, jakim w rzeczywistości jest już teraz dla rosnącej liczby obcokrajowców, którzy wybierają jej wybrzeże na miejsce spokojnej starości.
Ludność Hiszpanii rozłożona jest bardzo nierównomiernie: z jednej strony istnieją praktycznie nie zamieszkane obszary Kastylii i Ekstremadury, gdzie leżą na wpół opuszczone wioski z leciwymi mieszkańcami. A z drugiej strony wzrasta koncentracja ludności w regionach przybrzeżnych i wokół metropolii. Uogólniając, można przesadnie powiedzieć, że dotyczy to obrzeży (Kraj Basków, Katalonia), a także wysp: Kanaryjskich i Balearów.
Inne części kraju są natomiast w dużym stopniu wyludnione, abstrahując od Madrytu. Brak równowagi między warunkami życia w mieście i na wsi, który zaostrzył się w ostatnich latach, należy do wielkich problemów strukturowych, podobnie jak potęgująca się bieda części społeczeństwa. Nic dziwnego, że wzrasta liczba zarówno żebraków i bezdomnych, będących już nierozerwalną częścią pejzażu ulicy, jak i szpanerów ze wszystkimi atrybutami miejskiej mody i snobistycznego stylu, których można spotkać zwłaszcza w Madrycie i w Barcelonie.