Madryt

Madryt nie dorównuje innym miastom Hiszpanii ilością zabytków architektonicznych, przewyższa je natomiast nowoczesnym, wielkomiejskim rozmachem. Prado jest najbogatszą pinakoteką hiszp., jedną z najważniejszych na świecie, fundamentalnym zbiorem arcydzieł malarstwa hiszp. i europejskiego. Liczne inne muzea godne zwiedzania, m.in. paląc królewski Burbonów. Dzielnice śródmieścia różnią się bardzo stylem zabudowy i nastrojem. Centro (wokół Puerta del Soi) to stare centrum handlowe zabudowane w XVIII-XX w., zamieszkane przez drobnomieszczaństwo i robotników, częściowo średnią bur-żuazję; podobny, choć bardziej proletariacki charakter ma ciągnąca się na pd. od rzeki dzielnica Arganzuela. Na pn. od centrum leżące Chamberi jest dzielnica rezydencjalno-handlowo-biurową. Bogate mieszczaństwo mieszka w dzielnicach Argiielles i Moncloa na zach. oraz Salamanca i Retiro na wsch. od wielkiej osi pn. - pd. przecinającej całe miasto. Śródmieście otaczają dzielnice mieszkalne zbudowane gł. po wojnie. Na pd. robotnicze (Carabanchel, Villaverde, Yallecas), na wsch. i pn. zamieszkane przez urzędników i klasy średnie (Yentas, Ciudad Lineal, Chamartin, Tetuan, także wielkie centra biurowe). Od zach. rozległe tereny parkowe są otwarte w stronę gór.

Centrum przecina z pd. na pn. szeroka arteria komunikacyjna, zaczynająca się przy dw. koi. Atocha placem Glorieta Emperador Carlos. Część śródmiejska do wiaduktu obwodnicy (C. Joa-quin Costa na wsch., C. Raimundo Fernandez Yillaverde na zach.) jest to wytworna aleja obficie zadrzewiona, wielojezdniowa, przecinająca kilka placów ozdobionych pomnikami i fontannami. Intensywny ruch samochodowy odbiera dziś wiele uroku tej promenadzie, warto ją jednak przejść np. wczesnym rankiem niedzielnym, aby nabrać wyobrażenia o tym, jak wyglądała, gdy była istotnie "salonem Madrytu".

Pierwszy odcinek, od Gloriety do Pl. Cibeles, nosi nazwę Paseo del Prado. Po lewej zwraca uwagę ogromny biurowiec nie istniejących już syndykatów (4) (frankistowskich związków zawodowych), a za nim luksusowy hotel "Pałace". Na jego tyłach przy C. Cervantes, pod nr 11 dom Lopego de Yegi zbudowany w 1587; wielki pisarz spędził tam ostatnie lata swego życia i tu zmarł w 1635. Małe muzeum.

Po prawej Ogród Botaniczny założony przez Karola III z 30 tyś. gatunków roślin, dalej klasycy styczny gmach Muzeum Prado, budowany od czasów Karola III przez Juana de Yillanueva i ukończony za panowania Ferdynanda YII. Pałac ma 3 kondygnacje i ponad 100 sal. Zalążkiem zbiorów były prywatne kolekcje Karola I, jego siostry Marii Austriackiej i Filipa II; wzbogacane przez następców zostały w 1819 przeniesione do obecnego gmachu jako Real Museo de Pintura y Escultura. Królowa Izabela II wzbogaciła kolekcję częścią zbiorów z Eskurialu i ofiarowała narodowi (1869). Szkic pozwoli zorientować się w rozmieszczeniu najwartościowszych z ponad 3 tyś. płócien i 400 rzeźb zgromadzonych w Prado. Najważniejszą częścią zbiorów jest kolekcja malarstwa hiszp., zwłaszcza mistrzów "Złotego Wieku" (ponad 50 obrazów Yelaząueza, 33 El Greca, ponad 40 Ribery i Murilla) oraz największy na świecie zbiór obrazów i rysunków Goyi (ponad 150). Także liczące po kilkadziesiąt płócien kolekcje dzieł Rubensa, Brueghlów, Tycjana, Yeronesea, Boscha.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]