Merida

Merida jest niewielkim miastem o typowej dla Estremadury zabudowie. Niskie domki o dachach pokrytych dachówką skupiają się wzdłuż wąskich uliczek, wśród nich kilka wartościowych zabytków gł. z czasów rzym.
Okolice teatru i amfiteatru. We wsch. części miasta, na obszernym niezabudowanym terenie odkryto w 1794 ruiny teatru rzymskiego najpiękniejszej tego typu budowli na Płw. Iberyjskim. Od pn. jest osłonięty zboczem wzgórza S. Albin, na którym zbudowano widownię zwaną cavea podzieloną na 3 sektory i mieszczącą ponad 5 tyś. widzów. Półkolista orchestra, miejsce występów chóru, wyłożona była płytami niebieskawego i białego marmuru. Budynek sceny oddzielający teatr od ulicy i służący jako stała dekoracja, a także proscenium, na którym występowali aktorzy, były ozdobione marmurowymi posągami i kolumnami. Ta część pochodzi prawdopodobnie z IV w., podczas gdy cavea jest pozostałością pierwotnej budowli, wzniesionej przez Agryppę, zięcia Oktawiana Augusta w 24 pnę. Trwa rekonstrukcja niektórych partii teatru.

Amfiteatr, oddzielony od teatru 7-metrowej szerokości ulicą zbudowany został ok. 8 wne., w kształcie elipsy. Cavea otaczająca pierścieniem arenę mieściła 15 tyś. widzów. W amfiteatrze odbywały się walki gladiatorów i walki zwierząt; w podziemiach zachowały się spoliaria gladiatorów i car cer es dla drapieżników. Za teatrem odkryto ruiny patrycjuszowskiej willi rzym. Casa de Anfiteatro z klasycznym układem wnętrz: atrium otoczone galerią perystylem, na który otwierały się liczne pomieszczenia, m.in. prywatne termy. W jednej z reprezentacyjnych sal zachowana posadzka mozaikowa przedstawiająca sceny bachiczne. Obok, przy C. Aranda 15 rzym. ruiny o niewyjaśnionym pochodzeniu, ozdobione malowidłami ściennymi. Jedni archeologowie utrzymują, że były to termy, inni że starochrześcijańskie bapty-sterium z I lub II w.
Teren amfiteatru otaczają resztki rzym. muru o grubości dochodzącej do 3 m.


Okolice zamku. Zamek zwany Alcazaba Conventual wznosi się nad Gwadianą, ku której mur obronny opada skarpami pochodzącymi z czasów rzym. Na miejscu obronnym z czasów rzym. wzniósł nowe obwarowania ok. 835 emir Kordoby, Abd arRahman II. Jednakże sam zamek z biegiem wieków zniknął, pozostały tylko mury otaczające obszerny teren i resztki kilku wież, oraz zabudowania klasztoru zakonu Santiago z XIII w. Do podziemnej cysterny z lustrem wody na poziomie rzeki można zejść po kamiennych stopniach pamiętających prawdopodobnie czasy wizygockie.

Obok Alcazaby przekracza Gwadianę most rzym. prawdopodobnie zbudowany w I w. pnę., wielokrotnie przebudowywany (najważniejsze rekonstrukcje w 686 - dodano wówczas wizygockie łuki podkowiaste, w 1610 i po wojnie o niepodległość). Most ma 892 m długości i 60 łuków. Prowadzi przezeń do dziś używana szosa 4,5-metrowej szerokości.

Od mostu krótka ulica doprowadza na dawny Plaża Mayor, noszący dziś nazwę Pl. Espafia. Mijamy biuro informacji turyst. w starym XVI-wiecznym pałacu o wnętrzu przypominającym klasztorną salę kapitularną; na murze zewnętrznym tarcza herbowa Karola I. Obok *kościół Sta. Maria la Mayor, zbudowany prawdopodobnie na ruinach wizygockiej bazyliki Santa Jeruzalen i meczetu z epoki kalifatu w końcu XIII w. i przebudowany w XV w. przez wielkiego mistrza zakonu Santiago, Alonso de Cardenasa. Drugi bok placu tworzy dawny paląc Burna (dziś hotel, ,Emperatriz") z fasadą łączącą elementy stylu gotyckiego i barokowego i ozdobioną tarczami herbowymi rodów estremadurskich.

Na tyłach pałacu Muzeum Archeologiczne w dawnym kościele Sta, Clara, ufundowanym w 1630. W dwóch salach pomieszczono wiele rzeźb, fragmentów architektonicznych, stele nagrobne z czasów rzym., posągi z różnych świątyń z okresu od I w. pnę. do IV w. ne. W trzeciej sali kolekcja rzeźb i fragmentów architektonicznych starochrześcijańskich i z czasów królestwa Wizygotów. Sam gmach jest mieszaniną różnych stylów: barokowe portale, zdobnictwo architektoniczne w stylu mudejar, klasycystyczne wnętrze.

Wąską uliczką Arco dochodzimy do wyniosłej ceglanej budowli w kształcie łuku triumfalnego, prawdopodobnie z epoki Trajana, dziś odartą z marmurowej okładziny. W dwu niszach zachowały się posągi mężczyzn w togach. Łuk ma 15 m wysokości, a jego prześwit - 8 m. Dalej, przy Pl. Queipo de Liano, w dawnym klasztorze Jezuitów mieści się parador "Via de la Pląta", jeden z najpiękniejszych jakimi dysponuje państwowa służba turystyczna. Mury, galerie i wnętrze ozdabiają autentyczne rzym., wizygockie i mauret. fragmenty architektoniczne z różnych epok.

Przy C. Sagasta wznosi się XVIII-wieczny pałac hr. Corbos, wybudowany na ruinach świątyni zbudowanej wkrótce po utworzeniu kolonii weteranów Augusta Emerita. W fasadzie domu od strony patio zachowane zostały smukłe kolumny granitowe w porządku korynckim. Była to prawdopodobnie świątynia któregoś z bóstw orientalnych; ze względu na podobieństwo do świątyni w Evo-rze (Portugalia) nazywana jest popularnie Świątynią Diany.

Peryferie.
Opodal dw. koi., przy C. Teniente Coronel Yagiie, wznosi się kościół św. Eulalii, męczennicy z III w., otoczonej kultem w Meridzie i Barcelonie; miejsce jej męczeństwa nie zostało dokładnie ustalone. Kościół stoi na miejscu, na którym w IV w. ufundowano sanktuarium św. Eulalii, zbudowane z użyciem elementów architektonicznych z dawnej świątyni Marsa z I w. ne. Obecny kształt uzyskał w XIII w. Jest mieszaniną stylu romańskiego i gotyckiego; wewnątrz ołtarz w stylu churrigueresco z 1743. Ulica prowadzi dalej w kierunku cyrku rzym., odsłoniętego w 1920. Zachował się wyraźny plan całości o wymiarach 400 x 96,50 m; odbywały się tu wyścigi kwadryg. Tor otaczała widownia z widocznymi fragmentami stopni. W pobliżu akwedukt S. Lazaro, który doprowadzał wodę do miasta przez wąwóz rz. Albarregas; liczył 1600 m długości.
Dysponując samochodem warto wybrać się na wycieczkę do jeż. zaporowego Proserpina o 5 km na pn. od miasta. Zbudowana w czasach rzym. zapora ma 500 m długości i wznosi się o 8 m nad poziom jeziora, wzmocniona od tej strony potężnymi skarpami. Po obu stronach zapory wznoszą się dwie wieże z XVII w., /budowane na miejscu takich samych rzym., w których mieściły się rezerwuary wody pitnej, dostarczanej do miasta akweduktem.
Akwedukt de los Milagros, wspaniała rzym. konstrukcja, liczył dawniej prawie 5 km długości. Dziś pozostał w pobliżu szosy do Caceres fragment składający się z 37 filarów i łuków, sięgających 25 m nad poziom terenu. Ta sama szosa przecina rz. Albarregas po rzym. moście 125-metrowej długości, składającym się z 6 łuków.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]