Pampeluna

Pamplona, długoletnia stolica często pół-autonomicznego państwa, posiada wiele turystycznych atrakcji w starym casco antiguo: zachwycające kościoły, piękny park, potężną cytadelę. Pobyt tutaj może być przyjemny o każdej porze roku. Jednak każdemu, kto przeżył tu niezwykły tydzień, gdy odbywają się fiestas de San Fermin, wizyta o innej porze roku może sprawić zawód.

Plaza del Castillo, otoczony drzewami plac z modnymi kawiarniami, stanowi centrum miasta i główny ośrodek miejskiego życia. Obszar na południe i zachód, w kierunku murów miejskich obok katedry, zapełniają wąskie uliczki dawnej juderia. Jest to jedyny ślad obecności dużej społeczności żydowskiej, która istniała tu przed falą prześladowań i nagonek inkwizycji. Z przeciwnej strony placu biegnie c/Nicolas w kierunku cytadeli i nowszej części miasta na wschodzie. Właśnie przy c/San Nicolas i jej przedłużeniu, c/San Gregorio, znajduje się większość hostalesifondas, wiele wspaniałych restauracji oraz mnóstwo niewielkich barów.

Katedra jest zasadniczo gotycka, budowana na przestrzeni 130 lat od końca XIV wieku do początku XVI w., jednakże posiada nieładną fasadę dodaną w XVIII w. Nie wygląda to obiecująco, lecz wnętrze z grobowcem Karola III i Eleonory w centrum nawy i Yirgen de los Reyes nad ołtarzem jest piękne, a krużganek cudowny. Do Museo Diocesano wchodzi się przez krużganki. Mieści się ono w dwóch wspaniałych salach, refektarzu i kuchni, i oba zasługują na obejrzenie. Nie należy przegapić rzeźbionych przejść w krużgankach, szczególnie Puerta de la Preciosa i kaplicy z pięknym, gwiaździstym sklepieniem. Wzniósł ją pewien biskup w celu umieszczenia w niej swego grobowca.

Za katedrą rozciąga się jedna z najstarszych części miasta znana jako La Navarreria. Tutaj znajduje się najlepiej zachowany odcinek murów miejskich wraz z Baluarte de Redfn i Portal de Zumalacarregui nad pętlą Rio Arga. Przy tej bramie, w miejscu, gdzie najbardziej czuje się nieprzystępność tych fortyfikacji, zaczynają się ścieżki prowadzące w dół do rzeki. Podążając wzdłuż wewnętrznej strony murów, dochodzi się do Museo de Navarra w pięknym, starym budynku szpitalnym przy c/Santo Domingo. W muzeum prezentowane są materiały dotyczące archeologii i historii starego królestwa Nawarry, kilka mozaik i kolekcja dzieł sztuki, wśród których znajduje się portret markiza de San Adrian pędzla Goyi. W drodze powrotnej na plaża przez c/Santo Domingo i Plaża Consistorial mija się targ i piękny barokowy ayuntamiento.

Poza okresem Sanfermines Pamplona jest sennym, prowincjonalnym miastem, którego gł. zabytki (katedrę, Muzeum Nawarry, starą dzielnicę) można zwiedzić w ciągu paru godzin. Otoczona pętlą rzeka Arga, ku której od pn. wsch. i pn. zach. opada stromymi brzegami z resztkami fortyfikacji, od pd. zamknięta wzgórzem z bastionami obronnymi (Ciudadela z czasów Filipa II, 1591), Pamplona dzieli się na część nowoczesną (pd.-wsch.) z szachownicą prostych ulic i stare miasto w zakolu rzeki. Główne osie nowych dzielnic to C. S. Fermin i Avda. Carlos III. Sławna arena Plaża de Toros wznosi się na obszernym skwerze u zbiegu C. Roncesvalles i C. Amaya, gdzie w licznych barach i kawiarniach gromadzą się miłośnicy corridy. W pobliżu, przy C. Don Juan de Labrit nowoczesny gmach frontonu hali gry w pelotę; przy C. S. Agustin prowadzącej w kierunku starego miasta stary fronton Euskai-Jai.

Avda.
Carlos III kończy się przy Pl. Castillo, na miejscu średniowiecznego zamku, z którego nie pozostał żaden ślad. Na rogu gmach Diputación Foral (1843-47), siedziba rady prowincji z salą obrad ozdobioną cennymi gobelinami oraz dwoma portretami Goyi.

Przez wąskie uliczki zabudowane domami z XVII-XIX w. idziemy w kierunku katedry. Budowana w latach 1397-1530 jest klasycznym dziełem franc. gotyku, z wyjątkiem neoklasycznej głównej elewacji (Yentura Rodriguez 1783). Zbudowana na miejscu romańskiej świątyni zburzonej w 1388 ma wnętrze proste i surowe, bez córo, z małymi oknami i smukłymi filarami podtrzymującymi żebrowane sklepienie; duże płaszczy znyścian pozostawiono całkowicie nagie. W głównej nawie alabastrowy sarkofag króla Karola III Nawarskiego i jego żony Eleonory Kastylijskiej, dłuta flam.-burgundzkiego rzeźbiarza Janin Lomme z Tournai (1425-44). W bocznych kaplicach kilka godnych uwagi gotyckich rzeźb nagrobnych. Capilla Mayor, 5-kątna, otoczona jest obejściem o łamanej, nieregularnej linii. W prawym ramieniu transeptu Porta Preciosa o bogato rzeźbionych archiwoltach z trójdzielnym rzeźbionym tympanonem przedstawiającym sceny z życia NPM, prowadzi na wirydarz klasztorny, jeden z najpiękniejszych w Hiszpanii dziedzińców gotyckich. Wysokie, ostrołukowe arkady otaczające ogród z fontanną i wysokimi cyprysami, wypełnione są delikatnymi, ażurowymi rzeźbami maswerków. W sali kapitularnej, refektarzu i kuchni urządzono muzeum diecezjalne z kolekcją rzeźb gotyckich (XIII-XVI w.), najbogatszą w Hiszpanii. Posągi, płaskorzeźby o treści religijnej i świeckiej (m.in. unikalny cykl z XIV w. przedstawiający próbę dziewictwa klejnoty i relikwiarze tworzą zestaw w pełni reprezentatywny dla sztuki tego okresu, pozostającej pod silnymi wpływami franc.

Obchodząc katedrę od strony apsydy możemy odbyć spacer wzdłuż murów obronnych (piękne widoki na dolinę Argi), aż do dawnej bramy miejskiej - Portal de Zumalacarregui. Przez C. Mercado wychodzimy na plac przed ratusz (Ayuntamiento) z końca XVII w., z pamiątkami po skrzypku Pablo Sarasate. Obok kościół S. Saturnino, surowa budowla romańsko - gotycka z końca XIII w.; portal dekorowany rzeźbami ze szkoły w Limousin. Przez C. Sto. Domingo (kościół Dominikanów z XVI w. z renesansowym ołtarzem) dochodzimy do budynku dawnego szpitala miejskiego z XVI w., kompletnie przebudowanego. Mieści się tam Muzeum Nawarry. W dużej kolekcji archeologicznej i historycznej zwraca uwagę zbiór rzeźb rzym. (sala IV), gotyckie malowidła ścienne przeniesione na płótna (sala XX-XXIV) oraz wyroby złotnicze arab. i hiszp.

Wracamy do centrum przez C. Sto. Domingo, po drodze przechodząc przez ładny, zadrzewiony skwer - Paseo de Sarasate; w budynku Konserwatorium przy C. Aoiz, przechowywane są pamiątki po światowej sławy skrzypku Pablo Sarasate, pochodzącym z Pamplony. Przy skwerze kościół S. Nicolas, wczesnogotycki (pocz. XIII w.), przypominający fortecę. Wewnątrz małe, barokowe ołtarze.

W uliczkach starego miasta kryje się dużo więcej ciekawych obiektów niemal na każdym kroku pojawia się stary kościół lub eleganckie budynki. Warto zwłaszcza pochodzić po parkach i ogrodach wokół zrujnowanej cytadeli. Stąd można pójść wzdłuż starych murów przez Jardines de la Taconera i dalej do rzeki.

Południowa Nawarra
Na południe od Pamplony krajobraz gwałtownie się zmienia góry pozostają w tyle i zaczyna się monotonna równina, tak charakterystyczna dla centralnej Hiszpanii. Również mieszkańcy są tu inni bardziej przypominają swoich południowych sąsiadów niż Basków z północy. Regularnie kursują autobusy i pociągi na południe do Tudela, drugiego miasta Nawarry, przez Tafalla i Olite, które niegdyś nazywano kwiatami Nawarry. Obecnie niewiele pozostało z ich dawnej chwały.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]