Saragossa

Saragossa jest wielkim, nowoczesnym miastem przemysłowym, w którym wysokiej klasy zabytki architektury oraz muzea są rozproszone na dość dużej przestrzeni. W zasadzie wystarczy jeden dzień, aby zwiedzić bazylikę del Pilar, katedrę, dawny pałac królów mauret. zwany Aljaferia oraz Muzeum Sztuk Pięknych.

Stare centrum Saragossy od północy opasuje Rio Ebro, a z pozostałych stron pętla szerokich paseos. Przecina je na pół Avda de Cesar Augusto, biegnąca od starej bramy miejskiej, Puerta del Carmen. Wszystkie interesujące zabytki, z wyjątkiem Aljaferia, znajdują się w granicach tej pętli. Tyłem do rzeki stoją dwie katedry, La Seo i Basilica de Nuestra Seńora del Pilar, które od południa graniczą z Plaża del Pilar. Jest to olbrzymi, kamienny plac, serce miasta. Na południe od placu, między Alfonso a Don Jaime, ciągnie się strefa zwana El Tubo, główne skupisko barów i nocnych lokali.

Długi kamienny bulwar Paseo Echegarayy Caballero biegnie wzdłuż pd. brzegu Ebro. W okolicy mostów Puentę de Santiago, Puentę de Piedra i Puentę del Pilar wznoszą się najcenniejsze budowle Saragossy.
Przy placu Glorieta Pio XII, u wylotu mostu Santiago wieża Torreón de la Zuda w stylu mudejar - dziś siedziba biura informacji turystycznej należała do wewnętrznego kręgu obwarowań miejskich. Za nią rozległy Pl. N. S. del Pilar z bazyliką N. S. del Pilar, zbudowaną na miejscu prawdopodobnie najstarszej na świecie świątyni kultu maryjnego. Według legendy św. Jakub Apostoł napotkał w tym miejscu w 40 roku Marię i wzniósł małą kapliczkę koło złomu kamiennej kolumny (El Pilar). Jako miejsce kultu i pielgrzymek kaplica przetrwała wieki, następnie wzniesiono obok kościół i klasztor. W końcu XVII w. architekt Francisco Herrera Młodszy połączył te zabudowania w nową wspaniałą bazylikę 130 m długości i 65 m szerokości, podzieloną na 3 nawy. Świątynię przykrywa barokowa kopuła otoczona 10 małymi kopułkami krytymi glazurowaną dachówką; na rogach 4 strzeliste wieże (dwie dobudowano już w XX w.). W XVIII w. dokończył przebudowy Ventura Rodriguez budując klasycystyczne elewacje od strony placu i rzeki, a także wewnętrzną kaplicę Virgen del Pilar wyłożoną różnokolorowym marmurem. Sklepienie owalnej kopuły wspartej na porfirowych kolumnach pokryte malowidłami Bayeu i Goyi nawiązującymi do Tajemnic Różańcowych i ozdobione gwiazdami z drogich kamieni. Po prawej stronie ołtarz Madonny del Pilar, kolumnę przykrywa codziennie zmieniana kosztowna kapa (olbrzymia kolekcja tych kap w Museo de la Virgen zawierającym też niezliczone wota). Za ołtarzem nisza, w której wierni mogą ucałować fragment kolumny. W Capilla Mayor gotycki ołtarz gł. rzeźbiony w alabastrze przez Damiana Forment (1509-15) przedstawia sceny z życia NMP. W lewej nawie bocznej ołtarz S. Lorenzo z brązu i marmuru dłuta Ventury Rodrigueza i obrazem Św. Wawrzyniec Jose de Ribery. Córo zamknięte kratą Juana Bautisty Celma z XVI w., z trzema rzędami stall mistrzowsko rzeźbionych. W zakrystii skarbiec i zbiór flam. tkanin z XV-XVI w., którymi z okazji wielkich procesji ozdabia się mury bazyliki, obrazy Juana de Juanes, Antolineza, relikwiarze, procesyjny posąg Madonny ze srebra (XVII w.).

Idąc dalej w głąb placu mijamy po lewej ratusz, a dalej renesansowy budynek giełdy (Lonja) z 1541-51 Gil de Morlanes i Juan de Sarinena ozdobili elewację gł. rzeźbami ustawionymi wzdłuż lekkiego gzymsu wieńczącego fasadę.

Przecinamy długą C. Don Jaime I i wychodzimy na Pl. Seo. Nad rzeką pałac arcybiskupi z barokową elewacją gł. (1787) i niewielką galerią obrazów. Obok katedra S. Salvador budowana w latach 1189-1550, na miejscu meczetu zamienionego w 1119 na kościół. Od strony placu fasada z końca XVII w. zwieńczona wysoką 8-boczną wieżą wł. architekta Continiego. Od strony rzeki elewacja mudejarowa z cegły i azulejos, przypominająca zdobnictwo andaluzyjskie; podobna elewacja apsydy. Wnętrze gotyckie, 5-nawowe, podzielone grubymi filarami. W Capilla Mayor gotycki ołtarz rzeźbiony w alabastrze rozpoczęty w 1431 przez Pere Johana, kontynuowany przez Hansa ze Szwabii i ukończony w 1477 przez Gila de Morlanes. Nad nim kopuła według planów Enriąue de Egasa. Po obu stronach kaplicy sarkofagi królów i książąt Aragonii. Córo zamknięte rzeźbioną kratą; dębowe stalle i pulpit (1413), ofiarowany katedrze przez antypapieża Benedykta XIII, dzieło Juana Navarro i braci Gomar. Trascoro marmurowe, rzeźbione w 1557 jest jednym z najpiękniejszych dzieł renesansowej rzeźby hiszp. (Arnaud z Brukseli i Tude-lilla, 1557). Większość z kilkunastu kaplic świątyni zasługuje na obejrzenie. W prawej nawie bocznej przede wszystkim barokowa Capilla Santiago z obrazami Juana de Rabiella, Capilla Nacimiento w stylu plateresco z piękną kratą i ołtarzem malowanym przez Jerónimo de Mora, Capilla S. Bernardo w stylu plateresco ze wspaniałym grobowcem arcybiskupa infanta Hernando. W lewej nawie bocznej Capilla S. Agustin z renesansowym ołtarzem (1520) rzeźbionym przez Gila de Morlanes i Gabriela Joly, Capilla S. Pedro Arbues z grobowcem świętego rzeźbionym pod koniec XV w. przez Juana de Salazar. Przez Puerta de S. Bruno w lewej nawie bocznej wejście do przybudówki mieszczącej muzeum katedralne z kolekcją gotyckich gobelinów. Jest to jedna z najbogatszych w Hiszpanii kolekcji tkanin z XIII-XV w., prawdopodobnie z Brukseli i Arras.

Najcenniejsze:
Okręty (franc. z XIII w.); Historia Jeftego, Triumf Kościoła, Żołnierze rzymscy i Ukrzyżowanie z przełomu XIV i XV w. Także skarbiec z przepięknymi relikwiarzami i monstrancjami oraz niewielka galeria obrazów.

Mijając fragment średniowiecznej bramy miejskiej Arco del Dean i renesansowy pałac Real Maestranza (1540) z interesującym patio i zabytkowymi wnętrzami, idziemy uliczką Sepulcro w stronę rzeki. Opodal wylotu mostu Pilar odsłonięty fragment rzymskich murów obronnych, prawdopodobnie z II w. ne. Wbudowany w nie kościół S. Nicolas de Bari należy do klasztoru S. Sepulcro z XIV w.

Przed rozległym Placem Aragón, od którego prowadzi do centrum Paseo de la Independencia, opodal dawnej głównej bramy, wznosi się kościół Sta. Engracia, którego szturm tak plastycznie opisany jest w Popiołach Żeromskiego. Kompletnie odnowiony po zniszczeniach wojennych odzyskał swą elegancką elewację gł. z portalem rzeźbionym w alabastrze (Gil de Morlanes), charakterystyczną dla aragońskiej odmiany stylu plateresco. Nad kościołem dwie wieże w stylu mudejar.

Na Placu Espana secesyjny gmach Diputación Provincial (rada prowincji); po przeciwnej stronie, na rogu C. Don Jaime I prowadzącej w stronę rzeki Teatro Principal, a naprzeciw XIV w. kościół S. Gil w stylu mudejar przebudowany na początku XVIII w. z obrazem Bayeu w gł. ołtarzu.

Idziemy przez Coso ku zach. Po prawej gmach sądu (Audiencia) w XVI-wiecznym pałacu należącym do rodu hr. de Luna. Nad portalem podtrzymywany przez kariatydy ogromny relief przedstawiający wjazd do Rzymu antypapieża Benedykta XIII z rodu de Luna (Papa-Luna, zm. 1423). Wewnątrz wiele sal z rzeźbionymi plafonami artesonado. Aleja skręca znów w prawo i przybiera nazwę Paseo de Escuelas Pias prowadząc w kierunku mostu Santiago. Natomiast prosto na zach. wiedzie szeroka Avda. General Franco. Bliżej rzeki, przy równoległej C. S. Pablo, odnajdujemy na rogu C. Miguel de Ara jeden z najpiękniejszych w mieście, gotycki kościół S. Pablo z wieżą w stylu mudejar z charakterystyczną dla świątyń aragońskich elewacją wyłożoną azulejos i glazurowaną cegłą. W Capilla Mayor wielki drewniany ołtarz Damiana Forment i jego uczniów, w zakrystii kolekcja XV-wiecznych gobelinów projektowanych przez Rafaela Santi. Wśród wielu interesujących dzieł sztuki w bocznych kaplicach warto obejrzeć XVII-wieczny grobowiec biskupa Diego de Monreal, organy w kaplicy Virgen del Rosario i malowane w XVI i XVII w. ołtarze.

Na końcu Avda. General Franco, na Pl. Portillo obok areny wznosi się brama- Puerta del Portillo, zażarcie broniona podczas oblężenia 1808/9. Dalej, o 200 m od placu, odnajdujemy paląc mauret. królów Saragossy, zwany Aljaferia, przebudowany przez Królów Katolickich na rezydencję gotycką. Pierwsze budowle powstały w 864; w 2 pół. XI w. pałac został znacznie rozbudowany. Po zajęciu miasta Alfons I ofiarował pałac benedyktynom z Carcassonne na klasztor, a w XIV w. zamieszkał tam dwór królewski. W pałacu rozgrywa się akcja powieści El Trovador Antonio Garcii Gutierreza (1836), która natchnęła Verdiego do napisania opery Trubadur. Aljaferia uległa poważnym zniszczeniom podczas oblężenia w 1809. Wielkie patio zachowało arab. proporcje i wystrój architektoniczny: dwa portyki kolumnowe zamknięte koronkowymi łukami z krótszych boków. Mniejsze patio przylega do małego meczetu z XI w., dobrze zachowanego, ze stiukowymi arabeskami i delikatnie rzeźbioną kopułą. Prostokątna, masywna wieża o typowo arab. proporcjach została zbudowana prawdopodobnie na miejscu rzym. wieży warownego obozu zwana jest Wieżą Trubadura. Pałac wzniesiony przez Królów Katolickich jest najlepiej i najkompletniej zachowaną świecką budowlą późnogotycką w Hiszpanii. Należy zwiedzić przede wszystkim: Salę Tronową (Grań Salon) zbudowaną w 1492 z przepięknym plafonem artesonado, dalej Sypialnię Królewską (Salon de la Alcoba), schody w stylu późnego gotyku, nad nimi plafon artesonado. W świeżo ukończonym pałacu Izabela i Ferdynand odbierali hołd prowincji po zdobyciu Grenady w 1492.

Filmy z Przemysł w Saragossa

Saragossa to wielkie nowoczesne miasto, które szybko wchłonęło przedmieścia. Wysokiej klasy zabytki i muzea rozproszone są na dużej przestrzeni. Warto tu zobaczyć: katedrę La Seo, resztki murów rzymskich, Museo Provincial, kościoły San Miguel i Santa Engracia.

Filmy z Przemysł w Saragossa

Saragossa

Sprzed podboju zachowała się nazwa celtiberyjskiej osady Salduba, w której bito monetę. Po zakończeniu podboju Hiszpanii przez Oktawiana Augusta cesarz założył na szlaku wiodącym doliną Ebro z Tarraco (Tarragony) do Galicji kolonię wojskową Caesaraugusta, która w IV

Saragossa
IP:54.82.122.194, host: ec2-54-82-122-194.compute-1.amazonaws.com

Newsletter

Profil na Facebook'u

© 2009-2014 nev-serv
Warning: gethostbyaddr() [function.gethostbyaddr]: Address is not a valid IPv4 or IPv6 address in /home/tomaroc/domains/hiszpania24.org/public_html/stat/php-stats.recphp.php on line 282
sql 19