Segowia

Akwedukt, najwybitniejszy zabytek architektury rzym. w Hiszpanii, stare miasto i romańskie kościoły S. Martin, S. Esteban, S. Millan należy obejrzeć nawet podczas najkrótszego pobytu. Program całodzienny powinien zawierać też zwiedzanie katedry oraz spacer do Alkazaru, przy dokładniejszym zapoznaniu się z dzielnicą staromiejską. Turyści dysponujący środkiem lokomocji powinni odbyć spacer wokół wzgórza, na którym wznosi się stare miasto, aż do Fuencisla, skąd mogą podziwiać wspaniałą bryłę Alkazaru.

Akwedukt.
W zagłębieniu pomiędzy dwoma skalistymi wzgórzami po pd.-wsch. stronie starego miasta leży Pl. Azoguejo, na którym zbiegają się szosy ze wszystkich kierunków. Ruch uliczny przeciska się między filarami rzym. akweduktu łączącego szczyty wzgórz. Dwa piętra arkad zbudowano z dokładnie obrobionych bloków granitu bez użycia zaprawy. Dokładna data budowy nie jest znana; według jednych pochodzi z czasów Oktawiana Augusta i z tej racji w 1974 święcono jego 2000-lecie; inni historycy przesuwają koniec budowy na czasy Trajana. Od ujęcia na pd. od miasta, konstrukcja wsparta na 118 filarach prowadzi wodę na odległość 728 m, do kanału w murach obronnych starego miasta, którym dopływa do zbiornika na terenie Alkazaru. Nad Pl. Azoguejo akwedukt sięga 28,9 m wysokości. Jego część zniszczyli Maurowie w 1072; odbudowany przez Królów Katolickich w 1484 i tylko raz remontowany w 1866, do dziś zaopatruje w wodę stare miasto. W starym domu po pd. stronie placu, mieści się zabytkowa restauracja Mesón Candido jedna z najlepszych w Hiszpanii.

Stare miasto.
Dawna Calle Real prowadzi w stronę rynku Plaża Mayor; po obu stronach interesujące zabytki różnych epok. Pałac Casa de los Picos prezentuje bogatą elewację ozdobioną kamieniami obrobionymi w kształt ostrosłupów. Przy C. Juan Bravo pałac hr. Apuente zwany Casa de Tordesillas pokryty delikatną koronką zdobień w stylu mudejar. Dalej kościół S. Martin, romański, otoczony z 3 stron arkadowym portykiem. Jest to charakterystyczna cecha parafialnych kościołów Segowii, cieszącej się w średniowieczu znaczną autonomią i rozwiniętym samorządem mieszkańców, którym nie wystarczały zaciszne chóry i wirydarze klasztorne czy katedralne na załatwianie spraw publicznych. Każdy kościół parafialny był więc wyposażony w kryty portyk chroniący od deszczu; zbierali się tu mieszkańcy dyskutujący o sprawach gminy, sprawujący sądy, handlujący. Zdobienia tych galerii, zwłaszcza kapitele kolumn są przeglądem rzeźby romańskiej, często na bardzo wysokim poziomie. We wnętrzu kościoła S. Martin gotycka kaplica projektu Juana Guasa oraz rzeźby Juana Herrery i Gregório Fernandeza.

Na rynku ratusz w stylu herreriańskim (1610-30) stoi naprzeciw katedry, najpóźniejszej ze wszystkich gotyckich katedr Hiszpanii. Budowę rozpoczął w 1525 Juan Gil de Hontanón, a kontynuował jego syn Rodrigo do 1577 na miejscu katedry spalonej podczas powstania comuneros. Z zewnątrz jest to najokazalszy bodaj przykład zdobniczego rozwinięcia gotyckich konstrukcji. Szeroko rozpostarta sieć potrójnych łuków przyporowych otacza mury nawy i apsydy wzmocnione smukłymi skarpami. Dach otacza gęstwina misternie rzeźbionych pinakli. Czworokątne cimborro wieńczy kopuła wzniesiona na wysokości 67 m, o wyraźnie renesansowych już proporcjach. Kopułą kończy się też potężna, kwadratowa wieża-dzwonnica wysokości 85 m.

Od katedry C. Leones prowadzi w stronę Alkazaru. Naprzeciw bocznego wejścia do katedry - pałac markiza Arco z pięknym patio w stylu plate-resc. Mijamy dzielnicę Juderia Vieja (stare getto) z plątaniną ciasnych uliczek; na placu Puerta S. Andres dom poety Francisco Gómez de Quevedo. Alkazar imponuje przede wszystkim zewnętrzną bryłą. Strzeliste wieżyczki i trójkątny bastion na urwistej skale u zbiegu rzek otaczają solidną, ostro zakończoną wieżę obronną; grube mury wokół wewnętrznego dziedzińca, z rzadka poprzecinane oknami, kończą się od strony miasta potężnym, prostokątnym donżonem zwieńczonym ośmioma wieżyczkami. Alkazar wzniósł w latach 1352-58 Henryk II Trastamara wykorzystując resztki budowli Alfonsa VI (XI w.) zbudowanych na mauret. fortyfikacjach, pod którymi odkryto rzym. fundamenty. Dostępne do zwiedzania pomieszczenia wewnętrzne są rekonstrukcją po pożarze w 1862, spowodowanym podobno przez elewów szkoły artylerii domagających się przeniesienia ich szkoły do Madrytu. Zgromadzono w nich arrasy, meble, ceramikę, zbroje i broń.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]