Sewilla

Potrzeba co najmniej 2 dni aby zwiedzić główne zabytki miasta: katedrę i wieżę Giralda, Alkazar Królewski, dzielnicę Sta. Cruz, Muzeum Sztuk Pięknych, najsławniejsze pałace (Casa de Pilatos i Casa de las Duefias), Złotą Wieżę. Wielką atrakcją są wieczorne spacery po śródmieściu przepełnionym gwarnym tłumem przechodniów. Dysponując czasem warto zwiedzić dzielnicę Triana na lewym brzegu rzeki i dalsze zabytki, które opisujemy niżej oraz sławną arenę La Maestranza. W okresie Wielkiego Tygodnia ogromną atrakcją są procesje religijne. Podczas Ferii Kwietniowej Sewilla całkowicie zmienia wygląd, staje się widownią nieustającego festynu, jedynego w swoim rodzaju na świecie. W tych dwu okresach uzyskanie noclegu (za bardzo wygórowaną cenę) jest ogromnie trudne; turyści dojeżdżają często aż z Kordoby i Kadyksu.

Okolice katedry.
Wąska C. Sierpes symbolizuje w oczach sewilańczyków uroki ich miasta. Jest to wyłączone z ruchu kołowego corso tłum wypełnia przed wieczorem bary i kawiarnie, krążąc między Pl. Duąue de la Yictoria i Pl. Falanga.
Przy Pl. Falanga fasada w stylu plateresco od strony Avda. Jose Antonio. Salę posiedzeń rady ze sklepieniem artesonado ozdabia fryz i posągi królów hiszp.; w małym muzeum archeologicznym wyroby przemysłów sewilańskich (azulejos, fajanse, monety, wachlarze), kolekcja widoków Sewilli z różnych wieków, cenne obrazy.

Dochodząc do katedry od strony Dziedzińca Pomarańczowego (Patio de los Naranjos). Wejście przez bramę Puerta del Perdón w dawnym murze wielkiego meczetu Sewilli z epoki Almohadów (XII w., przebudowana w stylu plateresco w XV w.). Dziedziniec, dawny sahn meczetu, obsadzony jest drzewami pomarańczowymi i otoczony pięknymi arkadami, w środku fontanna z 8-kątnym basenem z czasów wizygockich. Od wsch. budynek Biblioteki Kolumbijskiej (Biblioteca Colombina) założonej przez Kapitułę w 1551 po otrzymaniu w darze księgozbioru Krzysztofa Kolumba i jego syna Hernando. Dochowało się ponad 3 tyś. ksiąg i manuskryptów, w tym rękopisy Kolumba, notatki na marginesach traktatów o kosmografii, pisane przed i po wyprawie do Ameryki, a także Biblia Alfonsa X Mądrego, brewiarze i mszały kardynałów z XIII—XV w.

Przez bramę Puerta de Oriente wyjście do wieży Giralda, dawnego minaretu zbudowanego przez almohadzkiego kalifa Abu Jusufa Jaąuba al-Mansura na rzymskich fundamentach. Na kwadratowej podstawie o boku 13,6 m wznoszą się 2,5-metrowej grubości mury z cegły, z regularnie rozmieszczonymi podwójnymi oknami; na murze ażurowa plecionka z cegły (ajaraces) oraz 16 ajimeces, podwójnych okien balkonowych ujętych w łuki podparte kolumnami o arab. i wizygockich kapitelach; bliźniacze konstrukcje wznoszą się w Rabacie i Marrakeszu. Arab. część wieży kończy fryz z arkadek i ajaraces. Wewnątrz sklepiona, ceglana rampa prowadzi wokół wieży na jej płaski dach na wys. 70 m. Po zdobyciu Sewilli Hernan Ruiz z Kordoby nadał wieży jej kształt ostateczny, wznosząc na szczycie 5-kondygnacyjną dzwonnicę z 25 dzwonami. Na wysokości 92,5 m stoi 6-metrowy posąg Wiary obracający się wokół osi za powiewem wiatru: popularny El Giraldillo nadał wieży nazwę Giralda. Giralda
jest symbolem Sewilli, a widok z jej szczytu na miasto nie ma sobie równych. Budowę katedry rozpoczęto w 1402 na miejscu zburzonego wielkiego meczetu. Ma 116 m długości i 76 m szerokości; jest czwartą co do wielkości chrześcijańską świątynią świata, po kościołach św. Piotra w Rzymie, św. Pawła w Londynie i św. Patryka w Nowym Jorku. Gdy kapituła ogłaszała dekret o budowie, padły słowa: zbudujemy gmach tak duży, iżby mówiono, że stawiali go szaleńcy. Gotycka, 5-nawowa, na planie prostokąta z transeptem, została rozpoczęta przez nieznanego budowniczego. Prace kontynuowano przez cały XV w., kopułę zawaloną w 1511 odbudował Juan Gil de Hontanón. Ukończona w XVI w. została poważnie przebudowana po trzęsieniu ziemi w 1888.

Naprzeciw gł. wejścia do katedry Casa Lonja, od 1784 siedziba Archiwo General de Indias. Kwadratową surową budowlę zbudował Juan de Minjares według projektu Juana de Herrery. Przed gł. wejściem kalwaria. Kwadratowe patio otaczają arkady na kolumnach doryckich i jońskich; schody marmurowe z epoki Karola III. Archiwum Indii posiada ponad 35 tyś. fascykułów dokumentów ze wszystkich dziedzin związanych z odkryciem Ameryki i jej kolonizacją, podbojami Cortesa i Pizarra, podróżą Magellana itd., a także kolekcją map, listów, autografów itp.

Alkazar i dzielnica Santa Cruz. Zamek mauret. królów Sewilli z epoki małych królestw i kalifatu Almohadów zajmował przestrzeń aż do brzegów Gwadalkiwiru; przetrwało z tej budowli tylko otoczenie Patio del Yeso. Obecny pałac zwany Reales Alcazares zbudowano za panowania Piotra I przebudowany przez Królów Katolickich, został powiększony z okazji małżeństwa Karola I. Filip IV odnowił pałac w 1624; Filip V zbudował w 1733 długi przedsionek z kolumnadą, zwany Apeadero. Trzęsienie ziemi w 1755 i pożar w 1762 zniszczyły wiele plafonów; prace restauracyjne prowadzone przez cały XIX w. zmieniły charakter dekoracji. Najcenniejsza dziś część pałacu to budowle Piotra I o oryginalnej mauret. dekoracji przypominającej zdobnictwo Alhambry, wokół prostokątnego Dziedzińca Panien, otoczonego galerią z dobudówkami z XVI w. Dolne partie murów ozdobione azulejos, górne rzeźbionym stiukiem. Wielobarwne plafony artesonado koronkowe łuki wsparte na połączonych kolumnach, pokryte ażurową siatką arabesek; łuki drzwi przysłonięte kratami ze stiuku; w murach zachwycające ajimeces. W niszy po pn.-wsch. stronie patio stał niegdyś tron. Na lewo wejście do Salonu Karola I z plafonem artesonado z XVI w., za nim apartamenty królowej Marii de Padilla z jadalnią z czasów Filipa II. Kwadratowy (12 x 12 m) Salon Ambasadorów przykrywa wysoka kopuła z XV w. rzeźbiona w kształt połówki pomarańczy, spoczywająca na wspornikach ze złoconymi stalaktytami. Na ścianach portrety królewskie. Od strony dziedzińca wielkie okna ujęte w koronkowe łuki, na innych ścianach ślepe arkady w kształcie łuku pod-kowiastego na kolumnach z rzeźbionymi kapitelami.

Wzdłuż Gwadalkiwiru. Za terenami Ferii otoczony półkolistym budynkiem wystawowym rozciąga się Pl. Espana z ogromną fontanną zmieniającą wieczorem barwy. Na ścianie budynku azulejos ze scenami historycznymi. Po drugiej stronie Avda. Isabel la Católica rozciąga się Park Marii Luizy projektowany w XIX w. w stylu francuskim przez ogrodnika Forestiera. Wśród regularnych, strzyżonych kwater malownicze grupy drzew, posągi, baseny, fontanny, pawilony i ławki ozdobione azulejos. Jest to najpiękniejszy park Sewilli. Na pd. obrzeżu parku przy Pl. America, w budynku wystawy iberoamerykańskiej, zwanym Pabellón Renacimiento, mieści się Muzeum Archeologiczne ze skarbem El Carambolo są tam też liczne obiekty świadczące o wysokiej kulturze tych ziem w epoce przed podbojem rzym., jak i za czasów cesarstwa.

Śródmieście.
Sewilla jest zazdrosna o swoje zabytki i każe ich cierpliwie szukać na rozległym obszarze. Do niektórych trudno dotrzeć bez samochodu, jak np. do bazyliki La Macarena (nowy kościół zbudowany na miejscu spalonego w 1936) na pn. przedmieściu, koło dawnej bramy miejskiej Puerta de Macarena. Przechowywana jest tam jedna z najpiękniejszych rzeźb procesyjnych: Yirgen de la Macarena dłuta Pedro Roldana o twarzy przepięknej dziewczyny andaluzyjskiej płaczącej brylantowymi łzami. Jest także całe muzeum jej niezwykle kosztownych strojów oraz pamiątki po wielkich matadorach: Joselito, Gironie, Manolete i Sanchezie Mejias, o którym Federico Garcia Lorca napisał sławną Pieśń żałobną. Procesja Macareni należy do kulminacyjnych momentów Wielkiego Tygodnia: zaczyna się o północy z czwartku na piątek przy huku bębnów; paso poprzedza oddział rzymskich pretorianów w pełnej zbroi i straż przyboczna w ogromnych biało-czerwonych pióropuszach ze strusich piór.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]