Teruel

Trasę spaceru po mieście wyznaczają charakterystyczne wieże katedry oraz kościołów S. Pedro, Santiago i S. Martin położonych na krańcach starego miasta, niewielkiego i skupionego wokół Plaża Mayor (Pl. General Mola). Poza świątyniami warto zwiedzić staromiejskie zaułki pełne interesujących motywów architektonicznych.

Na Plaża Mayor wznosi się *katedra Sta. Maria na miejscu dawnego kościoła parafialnego z XIII w., z którego pozostała piękna wieża w stylu mudejar. Po podniesieniu Teruelu do rangi stolicy diecezji, kościół przebudowano w XVI w. na katedrę siłami budowniczych muzułmańskich, za pieniądze ofiarowane przez gminę żydowską. Wnętrze dość skromne, odznacza się wspaniałym rzeźbionym plafonem artesonado nad gł. nawą, podtrzymywanym 9 potężnymi belkami na wysokości 35 m. Plafon ten ozdobiony jest malowidła-mi, będącymi wybitnym dziełem sztuki hiszp.-arabskiej z elementami franc. malarstwa gotyckiego. Wśród misternych splotów liści, gałązek, kwiatów i geometrycznych arabesek, artyści wyobrazili wiele scen z życia codziennego, postaci królów, świętych, sceny biblijne, stanowiące nieocenione źródło poznania obyczaju późnego średniowiecza. W kaplicy Santos Reyes (po prawej od wejścia) barokowy ołtarz z kopią Wniebowstąpienia Rubensa (1645). W sąsiedniej kaplicy Venerable Frances de Aranda - ołtarz ze szkoły walenckiej z XVI w. Transept i apsyda — sklepione — w stylu izabelińskim (pocz. XVI w.). Córo zamknięte kratą późnogotycką; dekoracja Capilla Mayor łączy elementy stylów gotyckiego i mudejar. Marmurowy ołtarz rzeźbił Gabriel Joly, uczeń Berru-gueta, pochodzący z pn. Francji, ale działający w Aragonii na przełomie XV i XVI w. W zakrystii *skarbiec z 3-metrowej wysokości srebrną custodią, wykonaną w 1742 w Kordobie, XII-wiecznym romańskim krzyżem procesyjnym pokrytym emalią, tryptykiem gotyckim z kości słoniowej i innymi arcydziełami sztuki średniowiecznej.

Po pn. stronie katedry pałac biskupi z końca XVI w., starannie odrestaurowany, mieści czasowo zbiory muzeum diecezjalnego, w tym wiele obrazów różnych szkół aragońskich z XV i XVI w. Patio o klasycznych proporcjach przyozdabia krużganek wsparty na doryckich kolumnach.

Po drugiej stronie katedry, przy Pl. Padre Potanco — renesansowy budynek *Casa de la Comunidad (XV—XVI w.); obok kilka pięknych domów pa~ trycjuszowskich z tej samej epoki.
Przecinając Pl. Carlos Castell, schodami pod górę idziemy w kierunku koś-cioła S. Pedro z wieżą w stylu mudejar z XII w. Warto obejrzeć zwłaszcza zewnętrzną dekorację apsydy z typowymi arab. ozdobami z cegły (ajaraces) i zielono-błękitnych azulejos. W Capilla Mayor ołtarz przypisywany Gabrielowi Joly (1533). W dobudowanej kaplicy mieści się marmurowe mauzoleum kochanków z Teruelu (Juan de Avalos), których zmumifikowane zwłoki odkryto w 1555 w jednej z kaplic kościoła, gdzie byli pochowani we wspólnym grobie.

Schodzimy ku zach. zboczeni wzgórza ku kościołowi S. Salvador wzniesionemu w 1186 (przebudowa w XIII i XIV w.) także nad nią wznosi się jedna ze sławnych wież w stylu mudejar. W Capilla Mayor otoczona czcią drewniana rzeźba Chrystusa o 3 rękach (XIV w.). Wieża posiada dekorację z ajaraces i azułejos. Zwiedzanie: w trakcie nabożeństw.

Przez C. Santiago, mijając po lewej klasztor Sta. Teresa, wracamy na Plaża Mayor i idziemy dalej C. Amantes, której perspektywę zamyka najpiękniejsza wieża miasta — dzwonnica kościoła S. Martin. Zwłaszcza oświetlona zachodzącym słońcem imponuje finezją swych ajaraces przeplatających się z fryzami azulejos, wśród których rozmieszczono regularnie eleganckie okna — gotyckie w dolnych kondygnacjach, typowe arabskie ajimeces u szczytu. Wieża dominuje nad Pl. Perez Prado; naprzeciw barokowy gmach Seminario Conci-liar, obok Casa de Cultura z muzeum, w którym najciekawsza jest kolekcja azulejos miejscowego pochodzenia.

  • Komentarze i opinie
  • Brak komentarzy na forum, możesz być pierwszą osobą rozpoczynającą temat
Strona korzysta z plików Cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki. [ok]